yaklaşık 8 yıl öncesinden bi sanat eseri!!gülce'm aradı biraz önce..sesini unutmuşum..sesini özlemişim doya doya dedikodu yapmayı..son zamanlarda çok bunalmış çok bıkmıştım ya nedenini anladım şimdi..insan istese de dostunu silemiyor..ne olduğunu anlamamış tavırları,kavga bile edemeyerek kendimi kötü hissettirmesi,"zeynep çok yalnız hissediyorum.." demesi..oysa hiç olmadığım kadar kızgındım ona..hayatımda ilk kez--hem de 18. yaşgünümde--kutlamaması en zor anlarımda kilometreler ötede olsa da yardım edeceğine yanımda olacağına söz vermiş olmasına rağmen bir türlü olmaması değildi sebep..kendine yaptıklarıydı..benim dostum benim çocukluk arkadaşım benim kardeşim kendini böylesine önemsemeyen böylesine soyutlayan böylesine yakıp yıkan silip giden biri değildi çünkü..saçma sapan bir adam uğruna bunları yapamazdı..ama kızamadım yine..kedi gibi konuştukça geçti gitti tüm öfkem..anladım ki yine kimse olmasa dünya yıkılsa ve hatta aylarca konuşmasak da hep olacaktık.."biz"..iyi ki de hayatımdaydı 10 yıldır..
posted by eloise @ 9:32 AM
0 Comments:
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home