terra-del-fuego

kırık...

Kendini ifade edecek tek bir söz daha bulamamak.Sonsuz boşlukta savrulup durmak biteviye..Bu muydu?Böyle mi olacaktı yani?Nasıl yapabildi(ler) bile diyemiyorum;hakkım yok buna.Kırılmış bir kalbe iki tane daha eklemek bir çare bulmayacak çünkü tüm bunlara biliyorum.Ağlasam,bağırsam,kırıp döksem bir şeyleri belki rahatlarım.Ama yapamıyorum işte,öyle korkak öyle çaresiz öyle terkedilmişim ki tüm bunların ortasında;yapayalnız.

Ben durmadan düşledim,böldüm parçaladım hepsini ama bir türlü bir araya getiremedim;gelemedik bir araya.Tam da olmuşken yıkılıverdi hepsi üstüme tüm yüküyle ve ben kızamadım bile.Şimdi "o"nun için atıyorsa kalbi,ben kime anlatacağım ne denli sevdiğimi,ne denli unutamadığımı?Kimi dost bilip omzunda ağlayacağım yapamıyorum-yapamayacağız diye?

Her şeyin bu kadar dramatik olması gerekmiyor tabii.Bir şeyler eksik,bir şeyler can yakıyor yine de.Sevdiceğim bir yanda,üzmeye dayanamadığım bitaneciğim diğer yanda..Ve zihnimden binlerce,yüzlerce paranoyak soru işareti geçiyor şimdi tüm hızıyla,tüm acısıyla.Karnımdan kalbime doğru derin derin işliyor bir şeyler.

Madem ben olamadım,biz olamadık...O olsun-onlar olsun bari mutlu diyorum.Benim yarım bıraktığımı o tamamlarsın.En güzel o dokunsun,o hissettirsin hiç fark etmez.Yeter ki dinsin yüreğimdeki bu burukluk.Mutlu olsunlar da,ben de olayım be..Unutuvereyim ya da kabulleniyim en azından..Çok mu?

sevdiğiniz adam en iyi arkadaşlarınızdan birini sevseydi sizden hemen sonra nasıl sustururdunuz tüm bu çığlıkları?yazmaktan başka nasıl????

posted by eloise @ 10:19 AM